سایه های تردید

سیال ذهن

2011-04-24T07:32:00.005+04:30

حدود اندامت در چشمانم شکل می بندد
اتفاق بودنت
در التهاب سیال ذهن ،
تصویر همیشه می شود .
از پنجره نگاه من ،
بر گستره تاویل هستی نقش می تنی .
اشتیاق دویدن در وریدهای تنت ،
در حرارت هراس نقشت ، گم می شود
و من
لرزه های کوتاه تنت را
در لابلای انگشتانم
دود می کنم

شنبه 3 اردیبهشت 90

خوب زیستن

2011-01-05T20:00:00.006+03:30

خیلی از مسئله های زندگی نه چنان که ما می پنداریم سخت و مشکلند
گاهی ساده نگریستن به پیرامون بسیاری از پیچیدگی ها را در خود فرو می برد
خوب زیستن انگاره ای است که شاید بسیار بدان می اندیشیدم
روزگاری نه چندان دور به دنبال پاسخ های بلندی بودم که شنیدنش لرزه بر اندام اندازد و جنجالی در زیر پوستم به پا دارد
این روزها ولی دیگرگونه به موازنه این معادله می نگرم
عظمت در سادگی است
ژرف ترین آدمهائی که به واسطه بیش از سه دهه زندگی یافته ام ، افتاده ترین آنانند بی مدعا با کلامی که سرشار از سادگی است و نگاه هائی که امتداد افق های دوردست را می شکافد اما در تو که می نگرد معنای فروتنی نه در نقش که در شخص را تعبیر می کند .
دریافته ام که همانا بالاترین هنر هر انسانی شیوه زیستن اوست
در خلال جاه طلبی های خود آموختم که همه انسان هائی که به قدرت انتزاع در نگاه دست یافته اند راه را می بینند اما اگر در آن گام بر نمی دارند یا در توجیه امکان یافتن راه های ساده تری هستند از ندانستن آنچه باید پیمود نیست ، از نخواستن در پیمودن راهی است که تردیدی در درستی آن ندارند .
فهمیدم که دستگاه عظیم فکر و فلسفه بشری بیشتر در کار توجیه سستی اوست تا یافتن راه هایئ برای بهتر زیستن و اعتراف به نادرستی های پس پشت جائی که در آن ایستاده است .
خو زیستن و انسانی نگریستن بسیار سهل تر از آنی است که نیازی به بحث های بی پایان داشته باشیم :
ساده سخن گفتن
عشق ورزیدن بی انتظار تملیک تن و جان دیگرتران و بی سودای اسارت آنان که می خواهیم در عشق به ایشان خود را بیابیم
لبخند زدن به جهان بی آنکه خواهش های سوزانمان را پس آن پنهان کنیم
دیگران را به مهر خواندن بی آنکه نیرنگی در ورای مهرمان غنوده باشد
پراکنش آرزوها بدان جائی که سعادت دیگران در آن جای گیرد
دیدار با دوستان در پشت نیمکت کافه هائی که در ان رسالت اندام ها به پایان می رسد
آسوده سخن گفتن
ساده گوئی چونان که کلام به زلالی جویباری جاری در رگ های مخاطب جاری گردد
و کارهایئ از این دست سهل و ساده ....
گام برداشتن بر روی گونه های زمین چنان که خود را وارث تمام رنج های زمین تنها مانده با خویش بپنداریم
یکشنبه 11دی 89 ، میلاد دوباره من در نگاهی امین

چه باید کرد ؟

2010-12-12T12:20:00.006+03:30

زندگی برای هر انسانی مفهومی دارد و داوری در این که او در مسیر بودشش گام بر می دارد یا نه به درجه رضایت او از شیوه زیستنش بازمی گردد .
فکر می کنم بیش از اندازه سرم شلوغه ، این دغدغه های همیشگی اطرافیان مجالی برای گوشه نشستن با خود باقی نمی ذراه ، و ابعاد ناموزون تکنولوژی که هیچ حریم خلوتی برام باقی نمی گذارد .
می خواهم سکوت کنم بسیار بیش از این که هست
آرام باشم فراتر از آنچه از خود سلب کرده ام
بی تفاوت به دنیا و شر و شورش
خاموش و دور از گرانان
به یک خودشکنی نیاز دارم
هاله های خودستائی داره دیوونم می کنه
این همه ارتباط با دیگران برای چیست ؟
شنیدن و نگفتن های همیشه باید یه جائی تموم بشه
من مسئول شخم زدن مزرعه ی نگاهم تا افق های سرخ فام هستم نه چیز دیگری
محکومیت هم حدی داره اصلا کی این محکومیت رو واسه آدم ها تعیین می کنه جز درجه حساسیت خودش به اطراف
بودن در کنار و زیستن در درون دیگران خوبه ولی وقتی که خودت به درجه ای از خود بسندگی رسیده باشی که بی قرار و کاسه چه کنم به دست نباشی
تنهائی ، تنهائی ، تنهائی عریان
هستیم و انکارش می کنیم
بهش محتاجیم و سعی داریم ازش فرار کنیم
همیشه فکر می کنم شاید نزدیک ترین حادثه نزدیکی با دیگری در آغوش کشیدن پیکر او به تمامی باشد اما باز هم در آن خلسه تو ، توئی و او ، اوست ...
بی خیال موبایل ، بی خیال دوستان و احوال پرسی ها و همه کارهای مسخره دیگه ای که بخشی از روزمرگی های همیشه شده
باید گوشه عزلت جست و تکلیف کار با اهریمن درون یکسره کرد
این جور به اطرافیان و دوستان هم خیانت نمی شه
چون خیلی وقت ها از چیزی که هستیم صحبت نمی کنیم بلکه از شخصیتی سخن می گوئیم که دوست داریم باشیم .
به قول منوچهر آتشی :

همیشه از آنچه نیست سخن می گوئیم
از آب در بیابان
و
در خانه
عشق و نان
( این گونه انگار زندگانی را زیباتر می یابیم )
همیشه
از آنچه نیست بلندتر سخن می گوئیم
از مهربانی در مهمانی ، از شرف در سودا
از داد در بیداد
تا بوده
این گونه بوده قصه ی ما
( دنیای یاوه را انگار این گونه گواراتر توانیم داشت )
اکنون بنشین
تا ، باری ، از آن چه هست سخن بگوئیم
از دروغ بگوئیم که حرام است اما
مانند قارچ از فراز دیوارهامان بر می خیزد
آن گونه
که جای گندم و گل سرخ را تنگ کرده است
همین ...

بدرود آی تمام شهرهای رفته بر باد ....

یکشنبه 21 آذر 89

حقیقت

2010-11-14T09:20:00.004+03:30

کدام حقیقت ، مجال مجادله موجب می شود مرا ،
در خلسه ای که عمر حقایقم ،
بر لحظه ها چنگ می زنند ...

پائیز 87

کیفر خویش

2010-11-14T09:03:00.001+03:30

سزای ناراستی درون ، دوری گزیدن از آنانی است که نه به خاطر نفس بودنشان ، بل به خاطر غریزه دوستشان داریم .
کیفر خویش پیش از حکم دیگری .

ارزش

2010-11-14T09:01:00.002+03:30

وقتی منصفانه در خود عمیق می شوم ، می لرزم از ناتوانی خویش در خوب بودن و تظاهر به خوبی نکردن ...

یکشنبه 23 آبان 89

گمان

2010-11-14T08:56:00.002+03:30

نگاهش کردم
پنداشتم آنکه می فهمد ، بی گمان می بخشد
آنکه بغض تنهائی گلوی کوچکش را می فشارد ،
دست خسته ام را خواهد فشرد ،
اما نه ...

یکشنبه 23 آبان 89

شهرزاد

2010-11-09T08:33:00.014+03:30

تردید : هفته پیش رفته بودیم الموت
بوی نای تاریخ از لابلای دره ها و اون همه گوشه های تو به تو ، تو دماغم می زد .
جاده وحشی الموت ، ذهن مبهوت آدمو می بره تو سـرّ تاریخ بی رحم این سرزمین و سرخی خون های بی دلیل .
نزدیک صبح تو سرمای طاقت فرسای کوهساران رسیدیم به یه خونه دوست داشتنی و گرم . یه چراغ گرد سوز تو آشپزخونه بود که روشنش کردیم بجای تمام لوسترها و دیواری ها و ...
چقدر نورش گرم بود گلی . دورش نشسته بودیم و من تو همون حس ماورائی که تو سفر گریبان گیرش می شم فکر می کردم چرا مدرنیته تو سرزمین ما اندک آغوش ها و کنج های گرم شبستان ها را از ساکنانش ربود و تنها حسرتی و دردی به جای گذاشت که نه آنمان ماند و نه اینمان شد . نه کوچه های بی خویشی ماند و نه کافه های نادری پابرجا !
درگاهت چونان آغوش گرمی است برای فرار از بلاتکلیفی

شهرزاد: بلاتکلیف عزیز ؟ شما زیادی مبتلای اندیشه شدی ، بهتر نیست لحظات را در اکنون سپری کنی که نه پشت سر را می‌توان تغییر داد و نه می‌شود برای لاله‌های پر پر با سردادن مویه، بهشتی مهیا نمود
پشت سر هر چه بود ، اینک تنها در اندیشه و ذهنت حضوری دمادم داره ، کافی‌ست ذهنت را کمی بخوابانی تا بتونی قدر لحظات اکنون را بدانی
اما دلم رفت برای این سفر بی ریا به الموت خوش‌بحالت ، اجاقی گرم و کور سو نوری که تو را با خود می‌برد تا فقط اینک

تردید : نمی دونم چرا همش بهم گیر می دی که غرق اندیشه ام !
کاش مقامی برای اینگونه غرق شدن در کوچه های بی خویشی وضع می شد تا بتونم خودمو با چوب الفش اندازه بگیرم ببینم چقدر به زندگی بدهکارم ، چقدر به خودم ، چقدر به دلتنگی هام ، به اون هائی که دوستم داشتند و نفهمیدم ، به اون هائی که دوستشون داشتم و رنجم دادند و در حسرت نگاهی توام با فهمیده شدن باقی گذاشتنم ولی همه عمر ممنونشونم که بهم لذت درد کشیدن و بزرگ شدنو ارزانی داشتند ، چقدر به پدر و مادر پیرم بدهکارم که هر روز صبح هر چه تلاش می کنم بدون اینکه بیدار بشند از خونه بزنم بیرون ، ولی همینکه از پاگرد اول می رم پائین صدای آب پشت سرمو می شنومو و اشک مشک چشام جاری می شه ، تا بفهمم چقدر به زمین تنها مانده با خویش بدهکارم ، چقدر به خدائی که می خواستم در ذهنم بسازم ولی همیشه از چنبره خیال من گریخت و نگذاشت خدای ذهن من در اندازه ها و ابعاد مشخصی شکل بگیره و ....
گلی خانم من بدهکارم به اندک مجال زیستنم . هیچ وقت از خودم راضی نبودم و هیچ وقت نتونستم پشت میزهای مدرسه و دانشگاه مثل بچه آدم بشینم و خودمو اندازه کنم . آخرش من فقط حرف هایی برای گفتن دارم که مخاطب نداره ، نگاهی که سوژه نداره ، رویایی که بعد نداره ، دوستانی که کالبد ندارند و نهایت آغوشی که همیشه خالی است و دستانی که همیشه فاصله بینشون تهی است ...

شهرزاد: این‌همه داشته هایی داری که خیلی‌ها ندارن از جمله اون کاسه‌ی آبی که تو می‌فهمی و بابتش تو دلت قند آب می‌شه ، اون‌ها را به دیدی امتیاز نگاه نکردی ؟ همه‌اش طلبکاری بود از دنیا ، اون‌وقت می‌شه بفرمایید شما چه تاجی به سر زندگیت؟ دنیا؟ حامل کاسه‌ی آب زدی که الان به نداشته هات گیر دادی؟ تو و من و همه به داشته‌ها فکر نمی‌کنیم چون داریم ، عادت کردیم دنبال سینه کوبی و دلسوزی برای منه بیچاره‌ای بریم که همیشه درش بی‌تقصیریم؟
همیشه یکی بیرون از ما مقصر، ماجراست یکی هم بیرون‌تر مراقب زندگی‌مون به اسم خدا و یک ابلیس نامرد مادر مرده‌ای که مسبب همه‌ی خطاهاست و وسوسه‌گر به سمت نابودی ، پس اگر قراره هیچ کجای زندگی نباشیم می‌شه بگی برای چی اومدی؟

تردید : مرسی که این همه منو فهمیدی ، مهم نیست که تائیدم نکردی !!!
اگه اصالتت فقط مخاطب داشتن بود حتمی کلی واسم آسمون ریسمون می بافتی که نکنه دیگه تو دفتر مشقت سیاهه ننویسم ! راست می گفت اون که گفت ستایش از نکوهش تنفر برانگیزتر است .
برونشیت دارم ولی نتونستم سیگاری دود نکنم وقت خوندنت . گلی دنیای قریبی است . هم تو راست می گی و هم جسارتا من درست می گم ! نه اینکه حقیقت شقه شقه باشه ، ولی بنیان نگاه و شالوده کلام آدمها بسته به فاصلشون از حقیقت واقع داره . همون فاصله ای که بین حقیقت و واقعیت هر کسی وجود داره .
منم هر چند خرم ولی نه اون قدر که ندونم تجربه که زائیده رنج گران زندگی است چه سان نگاه مشتاق عاشق جماعت رو صیقل می ده و الماس وجودشون رو گران مایه می کنه . فرق من با شما همون امتداد نامتناهی فهم جان کلام و امر واقعه .
درست می گی هیچ عذری برای تاراج شادی پذیرفته نیست که فهوای زندگی نشاطه و دستانی که روی زانوهای خودت می زاری تا بلند شی و دمیدن دوباره آفتاب زندگی رو جشن بگیری . ممنونم گلی

شهرزاد : فقط سخت نگیر ، همیشه یادت باشه این نیز می‌گذرد ، زندگی ما هم در گذر است ، همین و بس
اگه هر روز یکی از حسابت کم کنی وسواسی می‌شی که درست خرجش کنی
آسمان دلت نور افشان

تردید: همه حرف هات درست گلی خانم ، همه دردات رو تخم چشام ، راست گفتی ، ناز آوازت ...
فقط به شادی باید اندیشید و فقط شادی خلق و هدیه کرد . جاوادنگی از آن خالقان نشاط است و معجزه کلام از آن حاملان کلام رهائی ذهن از اسارت چه بود و خواهد بود ها . بودن در لحظه جاری است و زندگی در اکنون شکل می گیرد .
ولی گلی جون پریا بذار بعضی وقتها گریه کنم . نه برای عقده های ناگشوده و حسرت های ناسروده . بیا و رخصت بده بعضی وقتها ، فقط بعضی وقتها که دلم برای خودم تنگ می شه و هوای گریه ساز می کنم یه گوشه تکیه به دیوار اتاقم بدم ، درو ببندم که مادرم یهو تو نیاد و دلش هری بریزه که دردونش غمگینه ، بشینم و با لبخند اشک بریزم ...

سه شنبه 18 آبان 89

سودای صداقت

2010-11-06T08:41:00.004+03:30

نه که من سبوی سودای صداقت باشم ، نه
زنگار اسارت غریزه ام
ذره ذره زجر می کشم در لحظه لحظه ی مختصات غریزه ؛
کاش در نهایت نیازم
پرهیب اندام و پرهیز صدای تو نبود
که این بی مقدار مجال زیستن،
از این گونه
نفیر تازیانه ی خویشتن کشی نمی شد ...

شهوت دریدن

2010-09-13T12:31:00.003+04:30

شراب سرخ فام
سزای آنانی است که بینای تیغ آخته ، در تلالو نگاه فاخته باشند و بویای شهوت دریدن ، در حرارت نفس های بی قرار ...

یکشنبه 21/6/89

هوای رفتن

2010-09-07T09:39:00.003+04:30

هوای رفتن دارم
مجالش نه ،
دنده ساتور ازدحام
پرده حریر زمان را
بی امان و پی در پی
شیار می درد

سه شنبه 15/6/89

نقش و شخص دیگری

2010-07-25T18:30:00.004+04:30

کلمه در ذات خود حامل عنصر معنا است . بگذریم که خود آوائی بیش نیست اما گاه شهری را به آشوب می کشد ، گاهی پرهیب سبک بودن آدمی را به تمامی به چالش می کشد و زمانی رد پای اندیشه های دوردستی را در ذهن بیدار می کند . هنوز کارکرد کلمه در روابط درون و بیرون انسان برایم شگفت آور است .
کلمه بنیادی ترین ابزار انتقال اندیشه است . اگر فلسفه را توجیه چرائی بودش آدمی ، از کالبد شکافی حوزه شناخت تا روانشناسی رفتار بدانیم ، کلمه در کجای این معادله خواهد نشست ؟
برای تقسیم بندی حوزه های فکری تنها کلماتی کافیست . این به خودی خود اعجاز کلام نمی تواند باشد ؟
وقتی آشوب های ناپیدای درون ، پهنای گستره زندگی را با تمام ابعاد و اجزایش ، بی درنگ به محاق جنون می کشاند ، تنها با گفتن « دلتنگم » معنای این واژه را به دیگر حاملان معنا منتقل می کنیم . دلتنگم چیست ؟ رابطه معنا و آوا چگونه است ؟ پیدایش آوا مقدم است یا زایش معنا ؟ کارکرد رابطه علت و معلول اینجا چگونه است ؟ ماهیت معنای دلتنگی بر وجود آوایی به نام دلتنگی مقدم است یا بالعکس ؟
کلمات شاید قراردادهای بیش نباشند اما پیدایش آنها بی شک بی تاثیر از درجه حزن آوایشان نبوده است . از چیستی کلمه که بگذریم و فرض را بر نقطه اکنون بگذاریم باز می بینی معناهای جدید به دنبال واژه ای برای دیده شدن می گردند . کلمات بی شماری در حافظه تاریخی جامعه و ذهن اکتسابی آدمی است . گاه معنای تازه ای در ذهن ، واژه ای قدیمی را لباسی تازه می پوشاند .
چیست این سقف بلند ساده بسیار نقش
وین معما هیچ دانا در جهان آگاه نیست
اما نقش و شخص ...
بودن آدمی مستلزم نگاهی است که او خود را ، در بازتعریف نگاه او ، ترسیم نماید . شاندل در سرود آفرینش می گوید :
هرکسی،به اندازه ای که احساسش ميکنند، «هست»
هرکسی را نه بدانگونه که «هست» ، احساس ميکنند
بدانگونه که «احساسش» ميکنند ، هست
انسان یک « لفظ » است
که بر زبان آشنا می گذرد
و « بودن » خویش را از زبان دوست می شنود
هر کس «کلمه » ای است
که از عقیم ماندن می هراسد ...
وقتی بودن تو به دیدن دیگری گره می خورد ، توابع بیشماری در منحنی تعاملات ذهنی شکل می بندد . انعکاس این نگاه در ذهن مشتاق آدمی است که ریشه های بودن او را به ستوه می آورد . نمونه روشن آن شاید « عشق » باشد . عشق را تفسیرهای بی شماری است . از جوهر بودش آدمی تا مامور تن در زیر نقاب روح !
سال های زیادی روزگارم به سختی گذشت تا بعد از طوفانی ویران کننده در تمام ابعاد ذهن ، به نگاهی تازه و افقی جدید دست یابم . به گمانم نمی بایست از آنکه ویرانت می کند تا این بار بنای دست ساز خودت را بر روی مخروبه های شخصیت دیگری ساخته ات ، بنا کنی ، متنفر باشی . این یک عقب نشینی کامل خواهد بود یا شاید عدم درک جوهر این اتفاق .
دیدن دوباره آنکه از ذهنت می شوئی به هزار زخم و عریانی سرد تنهائی و چشمه های خشکیده نگاه ، دیگر بار جز نفرین تلخ روزگار چه می توانست باشد ؟
به هر روی کارزار غریبی است ناتوانی پس از اتفاق بعید عشق ! ناتوانی در دیدن و ناگزیری در زیستن با او !
چه باید کرد ؟
شخص و نقش پاسخ ذهن خسته من ، به افسون عشق بود . تفکیک شخص به معنای اندامی که تجسم تجسد فردی اوست با نقش به معنای تجسم ذهنی مخاطب در دهلیزهای ذهنی ام .
حالا نقش او ، مخاطب همیشه توست و شخص او ، کالبدی در میان هزاران هزار اندام .
هر چه هست از قامت ناساز بی اندام ماست
ور نه تشریف تو بر بالای کس کوتاه نیست
این معنای پذیرش زودهنگام شکست در ذهن نیست . عشق به گمان من طوفانی است که باید رامش کرد . تعادل در رابطه ، شرط بلوغ و تکوین ارتباط با دیگری است . عشق ، ورود به کارزاری است که تو خود ، پیشاپیش برای شکست خوردن از دیگری و به یادگار زخم خوردن از وی ، در عرصه اش ورود می کنی .
نقش اما ، تقسیم ذهن به دو بخش گوینده و مخاطب است . در ابتدا سخت و نامتعارف و پیشتر که می روی ، عوامل بلوغ ذهن ، در دو سوی فهمیدن و فهمیده شدن تقسیم می شوند . این آغازی است برای تنهائی جاویدی که آدمی محکومش بوده از روز نخستین . با این تفاوت که انتخاب می شود ، انتخابت نمی کند !
صنما جفا رها کن ، کرم این روا ندارد
بنگر به سوی دردی ، که ز کس دوا ندارد
ز فلک فتاد طشتم ، به محیط غرقه گشتم
به درون بحر جز تو ، دلم آشنا ندارد ...

یکشنبه 3 مرداد 89

فردا بود

2010-06-14T07:56:00.002+04:30

چندی پیش با محمود سخن می گفتیم . واکاوی و درون نگاری های پریشان گونه از زاویه های سرد و تاریک روزهائی که به سرعت می گذرند و فاصله کوتاه بین بودن و نبودن ما را نقطه چین می کنند . گفتم آزرده ام از اتفاقات بی ارزشی که مسیل زندگی ام را انباشته می سازند . گفت معنای زندگی چیزی جز این روزمرگی های همیشه نیست . پاسخش دادم که می دانم زندگی متشکل از خرده اتفاقات پلشت است ، اما رنجم از آن روست که این پلشتی ها ، تمام فرصت بودنم را به تاراج می برند . کاش دیگران و دیگرتران زندگی ، بگونه ای بایسته و شایسته ، جملگی می دانستند که جزئیات رفتار و پندارشان چه سان در خاطره زمان باقی می ماند و زاویه های تنگ نگاه به تنها فرصت بودنمان در کنار یکدیگر ، چگونه معبرهای عصرمان را باریک و تیره می کند ...

فردا بود

عشق لبخند رهائی بود

پرنده نفیر آزادی بود

نگاه آبستن فهم بود

نیستی مترادف تاریکی بود

دیگری آغوش مهر بود

گونه فصل بوسه بود

دلتنگی دلیل باران بود

درخت تعریف معبد بود

زمین گستره زیستن بود

درد مرز لذت بود

و من اما ، نبودم ...

بانوی عشق و غزل

2010-01-16T11:14:00.003+03:30

زیر آسمون همین شهر بانوئی هست که مشک اشکش و سیاهه دلتنگی های ابدی اش همیشه به راهه . این هم یکی از نوشته هاش که داستان پیدایش واژه ای است که ورد زبان بسیاری از ما بوده و هست . رسیدن به نخستین چشمه سار جویباری جاری ، همیشه نشعه ای جاوید در خاطرات من رقم می زند .

وجدان کیهانی
سال 70 اول متارکه‌ام بزگترین ابداع جملة " وجدانم درد می‌گیره" بود
وقتی که می‌خواستم یکی درک کنه چه‌قدر برای دوری از بچه‌ها دچار عذابم بهترین واژه همین بود
به تدریج به اختصار بین دوستان مصطلح شد به وجدان درد
یه روز دیدم واژه‌ای عمومی شده
بعد ها فهمیدم یک تفکر در هوش هستی کافی‌ست جرقه بزنه تا به همة گروه هم‌سان در مسیر کیهانی انتقال داده بشه
به همین سادگی وحدت وجود تعریف شد و فهمیدم چی به چی مربوطه که دنیا رو یهو فتنه و جنگ و آشوب می‌گیره؟
مثل ایام فول مون که همه قاطی می‌کنند که البته زیر سر ماه
اما این ارتباط کیهانی رو به‌قدری جدی گرفتم که مدت‌ها وقتم صرف پالس فرستادن برای نیمة گمشده‌ای شد که نمی‌دونستم کجای عالم قراره این بطری رو از توی آب در بیاره؟
بالاخره هر کدوم از ما با خل بازی‌های نوع خودش به‌دنیا می‌آدبا همونا زندگی می‌کنه و با همونام می‌ره
مثل عوامل وراثتی که همیشه با ماست
آره تردید جان
خل به‌دنیا اومدم و این خلی رو هم مثل تو دوست دارم
یادت نره ما به همینم فیس می‌دیم نه؟
یه سیگار هم به‌جا و یاد گلی دود کن خب؟
http://andarouni.blogspot.com/2010/01/blog-post_8861.html

نوشته ای نا تمام !

2010-01-13T17:19:00.002+03:30

بارها با خود در خلوت تنهائی تکرار کرده ام و یا در حضور اندک دوستانی که می توان در حضورشان بلند فکر کرد ، گفته ام که به راستی شیوه زیستن یک انسان ، نه مگر بزرگ ترین هنر اوست ؟

تنگ غروب سیگاری گیراندم . طرح واره ای از خنده بر لبانم نشست . یاد واژه دوستی افتادم که می گوید سیگاری چوقزاندم ! تند و سریع در گوشه دنجی که جز در آن توان پک های عمیق بر ساقه سیگارم ندارم ، بساط مبهم اندیشه هایم را پهن کردم . چقدر این سیگارهای تنهائی را دوست دارم . گوئی دود عودشان چون مخاطبی بصیر در مقابل دیدگانم شکل می بندد و

نامه ای برای یک دوست عاشق

2009-12-16T14:07:00.003+03:30

پسر خوب می دونی چند ساله دارم می خونمت !
اگه دنبال فهمیدن و از اون مهمتر ، فهمیده شدن باشی ، هر چند معدودند ولی هستند کسان اندکی که تو را در ابعاد واقعی خودت می بینند و می فهمند .
کسانی که شاید ورودشان نه چندان به هنگام ولی با همه هیبت موهوم شان است .
دیر یافته هائی که گوئی قرن هاست در ذهن و نگاه ما همزیست بوده اند .
کسی می گفت ( مهم نیست که کی بوده ولی جهت تاثیرگذاری افزونتر باید بگویم فیلسوفی بوده و از قضا بزرگ هم بوده ) : عشق ، هر چند عشقی نیرومند ، در زیر نقاب روح ، مامور تن است !!!
می دانم که ناسزایم خواهی گفت که عشق را و یا لااقل عشق از نقاب نگاه خویشت را چنان بالا بلند و عشوه گر می پنداری که توان جلیل تحمل عریانی اش را آنگونه که هست نداری .
ریشه یابی چیستی و چرائی رفتارها و رنج های بودن ، تنها راه نجات از اندوه بی حاصل و کاهنده و همنشینی با دلتنگی های اثرگذار و حجم دهنده است .

انسان یک لفظ است که بر زبان آشنا می گذرد
و بودن خویش را از زبان دوست می شنود
هر کسی به اندازه ای که احساسش می کنند «هست »
نه به اندازه ای که « هست »

این مفهوم ، کلید رابطه هاست .
طرز عشق ورزی تو بی شک به دلیل حجم بزرگ بودنته و این دقیقا همون دلیل نفهمیده شدن تو رابطه هاته . البته رابطه هائی که ناز و نیاز در آن دخیل باشه . چرا وقتی یه دوست می فهمتت ارضاء نمی شی و می خواهی حتما کسی که آغوشش رو تجربه کردی همونی باشه که کنده کاری های ظریف روح لطیفتو با سرانگشتان عشق لمس می کنه ؟
اگر واقعیت ها را عریان ببینیم ، می توانیم به سبب شناخت ذات عریانشان ، با آنها کنار بیائیم .
واقعیتی - هر چند در نگاه نخست ناخوشایند - وجود دارد و آن اینکه آدمی تنهاست ، چرا که ذات مخاطب به مجرد فهم می میرد !
اما این تنهائی ابدی انسان ، البته برای کسانی که توان فهمش را دارند ، راز آرامش و کامیابی در ارتباط با دیگری است .
اول باید با خود به مهر باشی و خویشتنت را مخاطبی مهربان با خود سازی ، بعد به سراغ تنهائی های دیگه بری . ذات برقراری ارتباط آنهم از نوع معاشقه گونه اش که نیاز هم آغوشی تو در آن نطفه می بندد ، اساسا خودخواهی آدمی است و برای ارضای نیاز است . نوعی غریزه !
والا چرا با وجود دوستانی هر چند اندک که تو را می شناسند و می فمند آرام نمی شویم ؟
باور کنیم که عشق نمود بیرونی بودی به نام غریزه است . در این صورت انتظاری شکل نمی بنند که ناکامی در رسیدن به سطح مورد انتظار در روابط ، موجب ناامیدی و یاس و احساس عمیق سرشکستگی شود .
زندگی صورت های زیبای فراوان دارد . لذت فهمیده شدن محدود به آغوش های دیگرتران نیست . آغوش زمین تنها مانده با خویش ، همیشه به رویمان گشوده است .
با خود به مهر باش پسر مشرقی

چهارشنبه 25/9/88

شبی که پنجره تنها بود

2009-12-15T10:01:00.008+03:30

دیشب داشتم لام الف لام واسه خودم راه می رفتم . خراب کوچه های بی خویشی بودم . از اون شبها بود که نمی تونی بفهمی کجا باید بری ! همینطور بی اراده راه رفتم . می دونی راه رفتن مثل تریاق می مونه واسه یه دیوانه . بماند که تازگی ها دارم معنای خستگی و پیری رو تو سنگینی پاهام بعد از راه رفتن های طولانی تجربه می کنم .

رسیدم به ایستگاه مترو . دلم واسه مادرم تنگ شده بود . زنگ زد . صداشو که شنیدم با خودم زمزمه کردم : خبرت خراب تر کرد و ...

توی مترو بودم . مثل صحنه نمایش می دیدم دیشب همه ی اتفاقات رو . آدم ها داشتند نقش بازی می کردند ولی من این بازی ها رو باور داشتم .بچه ها شوخی شوخی سنگ می زدند ، غورباغه ها جدی جدی می مردند ...

بوی گس خستگی تمام پهنای چهره ها رو پوشانده بود . ترس از نگاه کردن به اطراف وقتی تو جلد ویرانی هستم بزرگ ترین مشکلم می شه . اضطراب دیدن چهره های سرد و سنگی که با نفرت به اطرافیان نگاه می کنند تهی از ذره ای انرژی و احساس . دلم می خواست معمای هستی شجریان رو بلند فریاد بزنم .

هر چه هست از قامت ناساز بی اندام ماست

ور نه تشریف تو بر بالای کس کوتاه نیست

داشتم فکر می کردم که باز مثل بچه ها اشک نریزم . به ایستگاه مقصد رسیدم . همه داشتند می دویدند . از اون رازهای سر به مهر !هوا سرد بود . هوای گریه ساز کرده بودم . سیگاری گیراندم . وای که چه دود عودی داشت . نقشینه سرد نفس ها و آه های تو به تو . نفس تابوت آه هاست گوئی .

نوای موسیقی در ذهنم امتداد داشت . چیست این سقف بلند ساده بسیار نقش ، وین معما هیچ دانا در جهان آگاه نیست ...

توی حیاط خونه یکی دو تا از همسایه ها ایستاده بودند . لابد باید گفتگویی در می گرفت . رفتم از در بالائی برم خونه . توان حرف زدن نداشتم .

صحنه بعدی چیده شد . سلام در اوج خرابی به مادر و پدرم . سی و دو سالمه اما هنوز مادرم منو نمی فهمه . همیشه با خودم فکر می کنم که چند سال دیگه باید زنده بمونم که مادرم پسرشو بفهمه . کاش تو این کویر تنهائی که خودش منو کشونده اینجا ، مخاطب تمام شعرهای ناسروده ام می شد .

تلویزیون بی بی سی داشت بچه های سبز دانشگاه های تهران رو نشون می داد . چقدر تنها بودند و چه بغضی گلوی کوچک آزادی رو گرفته بود . پدر رفت تو کانال یک خودمون ! شمار قلیلی فریب خورده را که داشتند شعارهای ساختار شکنانه می داند نشان می داد و سرانجام رویاروئی دو گروه را که اینگونه رقم خورد : دانشجویان بیدار که همه بالای 30 سال بودند و به نظر می رسید هنوز دارند واحد های پیش دانشگاهی مربوط به دوره سیکل و دیپلم رو می گذرانند به تندیس های آزادی حمله کردند و ... وای زمین تنها مانده با خویش !

دردا و حسرتا که عنانم ز دست رفت

دستم نمی رسد که بگیرم عنان دوست ....

تلویزیون رو خاموش کردم . حالم بدتر شده بود . به اتاق آبی پناه بردم . صدای موسیقی رو تا جائی که می شد بلند کردم . دوباره سیگاری گیراندم .

رنجور عشق دوست چنانم که هر دید

رحمت کند مگر دل نا مهربان دوست ...

ما برای این روزگار نیستیم . نه شادی های هایمان محملی دارد و نه بی خویشی هایمان را کوچه هایی هست که بر گونه های عاشق زمین تنها مانده با خویش قدم گذاریم و نجوای های دل نوازش را ، که تنها ماندگان را به خود می خواند ، گوش فرا دهیم . تقدیر من است این یا لعنتی است جاودانه ؟

پایان شب همچنان با نوای خسته این دل مجنون امتداد می یافت .

صنما جفا رها کن ، کرم این روا ندارد

بنگر به سوی دردی ، که ز کس دوا ندارد ...

یکشنبه 22/9/88

تنهائی ابدی

2009-12-02T13:24:00.005+03:30

تنت ، تقدیم موران خاک
که پهنای سینه های هزار لب بوسیده ات را ، انتظار می کشند .
شیار بی تاب لبانت
تحفه لاشخوران هزار لاشه دریده ،
اندوه جاودانگیت را اما
بر هجوم جنون دیرینه ام بسپار ،
تا تنهائی ابدی انسان را فریاد کنم ،
از این گونه بر تارک ام زخمه زن ...

اردیبهشت 86
23-5-2007

معنای هنر

2009-12-02T13:15:00.004+03:30

علقه هائی که معلول ریزش آبریزگاه های غریزه اند ،
بسان واژه ها در شعرها و الوان در گستره رنگ ها رخ می گشایند
معنای هنر در بسترهای سوزان شهوت تعبیر می شود
و بر سینه سرد نگارخانه ها تحسین !

فروردین 86
28-4-2007

آتشدان واژه ها

2009-12-02T12:33:00.002+03:30

خاکستر شعرهایت ،
تا ابدیت فهم کلام ،
تنوره ی آتشدان واژه ها خواهد بود

بهار 86
6-4-2007

اکنون

2009-12-02T12:29:00.001+03:30

آیا رودهای بگذشته از دامنه های خیال ،
بر مسیل های اکنون ،
دوباره خواهند گذشت ؟

بهار 86
6-4-2007

ساده

2009-12-02T12:25:00.001+03:30

وقتی غروب می کند ،
تمام ابعاد گیتی همرنگ من می شود ،
آری جهان ساده می شود و می توان سراسیمه ،
پرهیب موهومش را ، سراسر در آغوش کشید

بهار 86
3-4-2007

شکنجه اشعار

2009-12-02T12:19:00.001+03:30

آیا تمام شعرهائی که شکنجه ام می کنند ،
خاکستر سترون خواهش های سوزان شاعران ناکام نبوده است ؟

زمستان 85
21-3-2007

تولد دوباره

2009-11-14T15:22:00.002+03:30

امروز احساس عمیق توفق بر گره های کور بودن ، تمام وجودم را لبریز از خنب فرزانگی کرده بود . نخستین باری که افسار غریزه های ویرانگر و سرکشی همچون عشق را در سرپنجه های اراده معطوف به قدرت می فشردم . این ناب ترین لحظه در سراسر زندگی من بود . هر آنچه می باید در تمام این قرن های سکوت بازگو می کردم به یکباره جوشیدن گرفت و من بی آنکه لرزش های شدید در صدایم و لغزش های عظیم در آفرینش واژه هایم را به ناشادی در خاطره همیشگی خواستن ها و نتوانستن هایم بایگانی کنم ، آزاد و مطمئن ، خویشتن می بایدم بودم . معنای عمیق خودخواهی ( خودخواهی به معنای با خود به مهر بودن و نه دیگران را به هیچ انگاشتن ) در بند بند حرکت و گفتار خود پرداخته ام متجلی گشت و سرفرجام من آنی بودم که باید ، بی احساس سرد سرشکستگی و بی رنج ابتر به جا ماندن از تلاقی دیگر ...

سه شنبه 19/8/88

لابد دوباره عاشقم !

2009-11-07T22:13:00.003+03:30

گیرم که در بن برگی دویده اشک
ما را چه سود ؟
این رسم خط خاطرات به خسران رسیده است
فرجام خامی دوران
یا رج کردن تار و پود پوسیده ، اندوه است
آتش سزای توست که دیگر گونه مردی را به بند بودن ناگزیرت تسلیب کرده ای
لابد دوباره عاشقم !

شنبه 16 آبان 88

مردان فردا

2009-10-17T15:02:00.001+03:30

مردان امروز ،
سرودهای فردا را می سرایند .

بی گمان ،
مردان فردا
ترانه های فراموش شده امروز را خواهند سرود

اسفند 86

دگر سرشت

2009-10-17T15:00:00.001+03:30

انسان دگر سرشت
از فراسوهای مرزهای تنیده در پوستین زمان به زندگی می نگرد
و این رمز جاودانگی خنده های اوست .

اسفند 86

تثلیث

2009-10-17T14:51:00.002+03:30

آسمان و زمین آغوشی ساخته اند
که بی قراری های مرا
به نام باران و به کام کویر می برد .
آنک منم که به جستجوی معبری می گریم
تا از آغوش های نمناک از رنج بودنم ، دوری گزینم .
بدرود ،
بستر تنهائی ام را به دیگرانی می سپارم
که نامی از من ندانند .
تثلیث تنهائی ، تحمل و تابوت

اسفند 86

دیگر گونه

2009-10-17T14:48:00.002+03:30

معنای از این سان زیستن
زیبائی دیگر گونه بودن است ،

دیدن عمق لحظه ها
شنیدن ذات ضربه ها
فهمیدن ژرفای واژه ها

بهمن 86

درباره الی

2009-10-07T13:09:00.003+03:30

نگاهش به تیغ تقدیر تیره گشته
بی قراری هایش را ای کاش ،
دستان آشنائی
از ترک های دیوار ، آهسته برچیند

دریا ، پابرهنه می رقصید ...

15 مهر 88

سینما !

2009-09-23T17:28:00.001+03:30

فرهیختگان در نوبت تماشا ایستاده اند !
و من در برابر معبر متروک کلمات زانو زده ام
به انتظار واژه ای که فراموش کرده ام

زمستان 1386

بوم شب

2009-09-23T17:25:00.002+03:30

تمام بودشم را آغوشی ساخته ام
تا سرود فراموشی را در هم آغوشی با تو نجوا کنم .

ایستاده چون نقش سپید ،
در بوم شب !
بر وسعت اشتیاقم هبوط کن ...

زمستان 1386

بیگانه

2009-09-23T17:14:00.002+03:30

وقتی فاصله برای گریز از یک اتفاق کوتاه می شود ،
بیگانه در انزوا تحلیل می رود !

زمستان 1386

حصار

2009-09-23T17:11:00.001+03:30

زین حصار تنیده از حیرت پا در جا
به وسعت شهوت کهنه فریاد ، ترسانم !
همه شب در پس دیوار خود انگیخته ،
به نوای شبان تنهائی
از چشمانم واژه می بارد

دی ماه 1386

باغ های سرد

2009-09-23T17:02:00.001+03:30

باغ های سرد و خاموش
عشق های کاغذی
جاده های مه گرفته
آدمهای نفرتی
حرف های کهنه و دردهای نوبتی ...

من چنین می بینم این گردون تلخ

دی ماه 1386

ویرانی

2009-07-29T12:05:00.001+04:30

چقدر ویرانی باید
تا دو انتهای بودن در سینه خاک فراموش گردد؟

زمستان 85

شانه های باد

2009-07-29T12:02:00.001+04:30

شانه های باد را بوسیده ای ؟
سحرگاه که بر خواهش های کویری گون های دور از خود عبور می کند ...

زمستان 85

تلخ

2009-07-29T11:58:00.002+04:30

آن گونه که تو تلخی
این گونه انتظارت می باید
تا شاید دل تریاکیت
دود نابود رنج را
چکه چکه ببلعد

زمستان 85

نامه برای گلی

2009-07-29T11:52:00.001+04:30

سلام گلی جان
تردیدم من که گوئی هر روز به یقین جدیدی می رسم!
وای از دست این جماعت عاشق پیشه که هر جوری و با هر وسیله ای در کار بیهوده چوب لای چرخ روزگار گذاشتن می کوشند و ...
گلی عاشق من
جنس روزگار ما از این گونه دیدن ها خیلی فاصله گرفته
چند روزی از دل این گربه سیاه وطن بیرون رفته بودم . آخ که وطن فروشی چه کیفی لذیذی داره مخصوصا که می بینی وطن خرها چه قماش آدمهائی هستند . از بیرون که به درون نگاه می کردم مخصوصا وقتی پشت مرز بازرگان به خاک غمگینش زل زده بودم باز تو این دسته فکرهای همیشگی بودم که کی تصمیم گرفته که بودش و چیستی زندگی منو تا خرخره به این آب و خاک و قراردادهای بی پایان و تمام نشدنی اش گره بزنه ؟
حالا گلی تو بگو اصلا من ایرانی ام یعنی چی ؟
ماهیت آزادی چیه ؟
« آزادی از ... » و « آزادی برای ... » تا کی می خواد مارو گرفتار خودش کنه ؟
آزادی برای آزاد بودن و نه هیچ کم و نه بیش افزون تر . این تمام چیزیست که من دربه درش هستم .

گلی عاشق پیشه من
چشمام مرطوب میشه وقتی واژه عشقو این قدر سلاخی می کنی !
بزرگترین و آزادترین انسان ها نزد من کسانی هستند که تمام شهوت بودنشان در تابلوی چشمانشان و در موسیقی کلامشان جاریست .
هر چه بیشتر بگردی تشنه تر می شوی و کمتر کامیاب .
باید اول دیو درون را کشت و جهان مستتر در درون را یافت .
بودا می گوید : کی فرا می رسد روزی که به تنهائی ، به تنهائی خویش پناه برم و در آنجا نه شاد باشم و نه افسرده .

عشق های خنده دار ، مولد هیجانه اگر طرف پا بده (!) و هوار غم و اندوه بی ارزش ولی جانکاه اگه طرف پا نده (!)
می بینی گلی ، اینجوری می شه که بود و نبودت وصل می شه به پای یکی دیگه !
حالا بازم بگو مرتیکه سیاه بین بی عرضه ! دستش به گوشت نمه رسه می گه پاش بو می ده !!!
من تراز آرامش را به مدار مجازی عشق های زودگذر ترجیح می دم . البته وقتی که تو ایرانم !
ولی خوب من چه گناهی کردم که سی ساله تو ایرانم ؟ همین جا نطفمو برنامه ریزی کردند ! و همین جا بدون هماهنگی قبلی وارد این جشن بی شکوه و این بزم همیشه هیاهو کردند ! همین جا کنار آدمهائی بزرگ شدم که جرات چشیدن لذت های بی پایان هیچ گناهی رو ندارند ! ولی همیشه در حال عذرخواهی از پروردگار اختصاصی قوم خودشون هستند !!!
وای که کلافم می کنند این جماعت نادان
پس خداوندا ! ای معبود بی همتا و ای ذات کبریا !!!
برای اینکه از آفرینش خود به ستوه نیایی حداقل من یکی به خاطر تمام گناهان ناآزموده ام از تو طلب بخشش و آمرزش دارم و متواضعانه از تو می خواهم که مرا مشمول اصل استدراج نموده و بصورت تدریجی فرصت هائی بیشتر و بهتر به من عطا کنی تا بتوانم هر آنچه شهوت در چنته دارم به منحصه ظهور رسانده و لذائذش را در همین فرصت باقیمانده از حیات بسیار کوتاهم تجربه کنم !
آمین ای خدای ناقلا ...

چهارشنبه 7/5/88

پاسخ به فردا

2009-06-17T09:48:00.004+04:30

سلام فرداهای دور سرزمین من !
اینجا شرق اندوه است . تمام سنگ فرش کوچه ها پوشیده از غبار تنهائی آزاد اندیشان و خاطرات تلخ تکرار مکرر تاریخ بی قراری آزادگان است .
تقدیر من است این
یا لعنتنی است جاودانه ...
باور کنید فرداهای دور که ما در تاریکی جهل و ناآگاهی کسان خود سوختیم .
باور کنید که ما جمله فریاد آزادی بودیم اما به بام تلخ نشسته
باور کنید که سراپا اشتیاق سوزان برابری و باور انسان بودیم اما در کویر نادانی
سبز بودیم و جهان و سرزمین مان را آباد می خواستیم اما قفس اندیشه های پدرانمان تنگ بود و درش بسته
تمام جرم ما این بود که می خواستیم به پرنده های این دیار درد بفهمانیم که آزادند اما سوگند که کاری دشوار بود
اتهام ما این بود که از خشونت تنفر داشتیم و در میدان آزادی شاهد کشتار بی قرارترین پرنده های روزگار خود بودیم
به خیل نظاره گران پیام صلح و دوستی می دادیم و ما را چنان می نگریستند که گوئی مسیح را به پای صلیبش می برند در جلجتا
سعادت هم نسلانمان را در تلاش و آبادی شهرها و روستاها می دانستیم و ما را مفسدان بی درد می خواندند
خدا را در ذره ذره این هستی ابدی می دیدیم و ما را به جرم شرک ، چون جمرات به سنگ تعصب رمی می کردند
رشته های افروخته تازیانه های پدران و برادرانمان که بر گونه ها و گرده هایمان فرود می آمد از دسترنج ما و سخاوت طبیعت زادگاه مادری مان بود
شاخه های زیتون سبز به زندان بانان تقدیم می کردیم و زخم های عمیق تازیانه و چماق بر انداممان نقش می بست
سلام فرداهای دور این مرز پر گهر
من اینجا بس دلم تنگ است و هر سازی که می بینم بد آهنگ است
صبح تا شام در هراس تازیانه و دشنام و زندانیم و شام تا سحر غرق در اندیشه بی حاصلی این همه عمر ، که چه بیهوده و افسرده گذشت
زخم های عمیق تازیانه را مرهم دستان دوستانی بود که مرهم نهد اما زخم های دشنام و سخره و تحقیر جماعتی نادان و ناآگاه را نوشداروئی نبود که التیام بخشد
چنین است روزگار ما ، اما ما استوار و سبز می مانیم
هین بگو که ناطقه جو می کند ، تا به قرنی بعد ما آبی رسد
ما وارسان بزرگ اندیشان انقلاب مشروطه و آزاداندیشان جنبش ناکام 28 مردادیم
می ایستیم در این تند باد ناراستی و خشونت و اتهام
به فرداهای خود بگوئید که ما نسلی بودیم که در غربت فهمیده نشدن پوسید تا توتیای چشمان گشوده به فرداهای دور باشد حتی اگر خود نباشد

السلام ای بعد ما آیندگان رفتنی
بر شما خوش باشد این غم خانه ناماندنی

چهارشنبه 27/3/88

به کجا چنین شتابان ...

2009-06-08T08:25:00.003+04:30

این قافله بی ساربان به کجا می رود این گونه شتابان ؟
مفهوم جامعه چیست و سرنوشت ما تا کجا به کاستی های ذرات خرد آن پیوند خورده است ؟
مسیر حرکت دیالکتیک اجتماع که از مسیل های ویرانگر تاریخ انسان تنها مانده با خویش می گذرد ، کی و کجا به پهن دشت آزادی خواهد رسید ؟
این روزها با خود این گونه نجوا می کنم : اندکی صبر ، سحر نزدیک است ...
می ترسم از آنکه این چرخه بنیاد برافکن تاریخ ایرانی ، دیگر بار ما را به قرن های سکوت بازگرداند
تنها روزن امید من این روزها دستان دوستانی است که یاری می دهند تا دشمنی ها از یاد برده شوند ...

روزی ما دوباره کبوترهایمان را پیدا خواهیم کرد
و مهربانی دست زیبائی را خواهد گرفت
روزی که کمترین سرود بوسه است
و هر انسان برای هر انسان برادری است.
روزی که دیگر درهای خانه شان را نمی بندند٬
قفل افسانه ایست
و قلب برای زندگی بس است .
روزی که معنای هر سخن دوست داشتن است٬
تا تو به خاطر آخرین حرف دنبال سخن نگردی.
روزی که آهنگ هر حرف٬ زندگی است٬
تا من به خاطر آخرین شعر
رنج جستجوی قافیه نبرم.
روزی که هر لب٬ ترانه ایست
تا کمترین سرود٬ بوسه باشد.
روزی که تو بیایی٬
برای همیشه بیایی
و مهربانی با زیبایی یکسان شود.
روزی که ما دوباره برای کبوترهایمان دانه بریزیم
و من آن روز را انتظار می کشم
حتی روزی که دیگر
نباشم ...

دوشنبه 18 خرداد 88

تولد کیهانی

2009-05-30T09:06:00.002+04:30

دیروز جمعه هشتم خرداد ماه 1388 سال روز تولد کیهانی من بود .
دیگر بار زندگی مال من است و تن من بخشی از طبیعت بی پایان گردیده است .
نفس های عمیق کشیدن زیر گنبد آبی پس از گشتی کسالت بار و طولانی در دهلیزهای تار و نمور فسردگی ، چون بال گشودن پرستوی به جای مانده از کوچ غریب خویشانش در بهاری است که از پس زمستانی سرد و ساکت برآمده و رشته پرندگان بازگشته از سرزمین های دوردست چون نقطه های پایان سطرها ، حجم مرموز تمام ناگفتنی هاست ...
سلام زندگی ، من هم هستم

محو

2009-05-19T14:32:00.002+04:30

محو شدم ، چندان که پای در این سراچه ویران نهادم
و حیرانم از هم آغوشی نیلوفر در بستر تب آلودِ مرداب
چندان که از گریز اوهام تو در غربت اندیشه هایم

خنده و زندگی

2009-05-19T14:29:00.001+04:30

وقتی از درک ماهیت واقعیتی عاجز می شوی ، تنها راه رهائی ، بدان خندیدن است .
پس به زندگی و تمام پیشامدهایش بخند !

زندگی

2009-05-19T14:28:00.000+04:30

زندگی فانی در لحظه های آنی شکل می گیرد

کوتاه

2009-05-19T14:24:00.000+04:30

جام جان کلامم در گستره حضور تو لبریز از خنب وجود می شود

وامدار

2009-05-19T14:18:00.001+04:30

هر بار که برایم از آوردگاه درون ، سخن ها می گویند ، این منم که وام دار می شوم !
سنگینی شرمساری به خاطر هیچ !

بودا

2009-05-18T16:35:00.004+04:30

کاش روزی فرا رسد که به تنهائی ، به تنهائی خویش پناه برم و در آنجا نه شاد باشم و نه افسرده .
این روزها معنای کلام او را خوب می فهمم . خسته ام از این چرخه های بیهوده تکرار . می جویم ارابه هایی که به جزیره کرت می روند ، پیش زوربا . تا شاید در معدن و در کنار او ، بیل و کلنگ به دست از فشار تکنولوژی بیاسایم !

یاران که چه یاریدم ، تنها مگذاریدم
چون عشق ملک برده است از چشم بشر خوابم ...

دوشنبه 28/2/88

شرق

2009-05-13T09:03:00.001+04:30

شرق ، پندار جاودان
سرزمینی که بود آدمی
در شیار خشت ها
و سنگ فرش کوچه ها
تکرار می شود

بوم شب

2009-05-13T08:59:00.002+04:30

تمام بودشم را آغوشی ساخته ام ،
تا سرود فراموشی را
در هم آغوشی با تو نجوا کنم .
ایستاده چون نقش سپید در بوم شب !
بر وسعت اشتیاقم هبوط کن

برای پدر خوانده

2009-05-13T08:54:00.001+04:30

نشسته بر ایوان متروک
دلتنگ غبار جاده های سترون
سراب کلام را به بند تصویر می کشم

نطفه

2009-05-13T08:48:00.003+04:30

در فاصله تکرار تیرگی هر شام ،
هزار بار به تو می اندیشم ؛
تصویرت نطفه نمی بندد ...

نفس

2009-05-13T07:45:00.000+04:30

نفس ، تابوت آه هاست ...

پدر خوانده

2009-05-11T08:45:00.003+04:30

پدر خوانده رفت
ناگهان
و اتاق آبی من متروک شد

افیون گاه تنها ماوای دلتنگی هاست
و حرف های ساده
و گفتنی های بی ارزش
تا حرف های اساسی
و ناگفتنی های حزن آور
چاک گریبان آدمی را رها سازد

پدر خوانده رفت
و باز ناگهان شد

دوشنبه 21 اردیبهشت 88

ترک دوست

2009-05-06T16:17:00.001+04:30

مرا به تختت ببند
می خواهم ترکت کنم ...

موضوع

2009-05-03T15:10:00.002+04:30

اسرار ازل را نه تو دانی و نه من
وین حل معما نه تو خوانی و نه من
هست از پس پرده گفتگوی من و تو
چون پرده برافتد نه تو مانی و نه من

چقدر پرم از حس نوشتن . و چه زود معماهای بسیار دورن و ناگفته های ناگفتنی بی شمار چون بغضی ، راه بر روزنه های برون می بندند و دوباره در لاک خود فر می شوم و اندیشه و اندیشه و اندیشه ... که چه باید کرد و چگونه اینگونه شد !
منی که می خواست جهانی را دگرگون کند ، قرن هاست که از حدیث های مکرر ناتوانی خویشتن خویش به ستوه آمده است .
شب و روزم غرق در این فکر شده که آیا پایان من این خواهد بود ؟
چه شد که تمام آرزوها و آرمان هایم رنگ باختند و دیگر یارای تصور شکلی و حسی آنها را ندارم .
به اطرافم نگاه می کنم . با همان قیاسهای همیشگی . دیوانه جماعت ، ساختار گراست . در هر زمان و مکانی به جستجوی نقش خود در دایره زنگی زمان است . چرا همه اینطوری شدند ؟ یا جبر گرای مطلق یا عمل اندیش ساکن و بی حرکت !!!

پایان این زندگی با باورهای من به کجا خواهد انجامید ؟ و این همه جوابی که بی سئوال باقی خواهند ماند ...

این روزها همه اطرافیان و رخدادها ، طعم گس بر مویرگهای اشتیاق می نشانند . روزگار دگرگون شده یا من از واقیعت ها دور شدها م ؟ حسی برای نوشتن و گفتن نیست . شوری برای دیدن و درنوردیدن نیست . با هر که سخن می گوئی سرشار از تلخی گزنده ناامیدی است . بعضی وقتها فکر می کنم شاید این هم برآمده از منش بازاری ایرانی جماعت است که هر وقت بپرسی کارو بارت چطوره بی درنگ خواهد گفت : " ای خدا رو شکر ، خبری نیست !!! " . هم مراتب تسلیم خود در برابر ذات اقدس اجبار (!) را بیان می کند و هم با کنایه های ظریف ایرانی می گوید که آه در بساط ندارد که نکرده اتفاق ، کسی چیزی از او نخواهد !!!

چنین است روزگار ما . دریغ از کورسوئی که در این ظلمت کده دل به نوازش چشم نوازش بدوزی و در دل این شام پلید ، صبح سپید را دردمندانه انتظار بکشی .

قصد گفتن هیچ ندارم . تنها گفتم که گفته باشد . «موضوع» برای گفتن باقی می ماند در این شرایط ؟

نامه ای برای یک دوست ( ژامک )

2009-05-03T15:01:00.002+04:30

داستاني پنداري تكرار گونه از رنج هاي بي فضيلت انساني كه خود را در چهار ديوار هيچ انديشه ی پنهان و پيدایي در نمي يابد .
از كهكشان هاي بي انتهائي كه پيمودن مسير ابرگونه شان ، قرن هاي بي شماري به درازا مي كشد مي شنوم و بي درنگ مي انديشم : فراخي سياه جامه مسافري كه با خشمي حيواني در درونم مي خروشد تا كجاست كه به آني جهاني را در نظر مي گرداند و باز ، در چه بود خود متلاطمم مي كند .
از دلتنگي هاي ابدي خود براي دوستي آشنا مي نويسم كه گوئي در ضميرش زيسته ام كه اينگونه در غياب حضورش و در حضور غيبتش سخت به او معتادم ...
نوشتن براي ديگر گونه سرشتان مسيلي است نه از روي عادت كه نياز .
من كيستم كه اينگونه خود را به تصليب بي عدالتي هاي درونم آويخته ام و آيا منِِِِ ِ بدين سان بي قرار ، حقِ ِ پرداختن به ديگران را خواهم داشت
نوشتن گر چه براي فراموش كردن است اما فراموشي ِ آتش دورن ، جز ويراني ديگرتران سرانجامي نخواهد داشت ، آن هم ديگراني كه اندك آغوشهاي گرم تو در اين پهنه حيرتند .
كلمات من محدودند اما مگر من جز در اين زندان كوچك تن زيسته ام و اين چهار ديواري تنگ ، واژه هائي بيش از اين مي طلبند ؟
من از براي مصلحت در حبس دنيا مانده ام
من از كجا ، حبس از كجا ، مال كه را دزديده ام ؟

يكشنبه 4 مرداد 86

دلتنگی

2009-04-29T14:27:00.002+04:30

من هیچی نیستم
ولی دلم برای همه چیز تنگ می شود ...

سفر

2009-04-18T07:01:00.003+04:30

تو را سفر خواهم کرد ؛
بامدادان ،
هنگامی که اشتیاق در دامان شب سپیده می زاید
و جاده ها در مردمک چشمان افق ، کلبه خورشید می شوند
تو را من آغاز خواهم کرد .

مرا می خوانی تو بلند ،
و صدایت
زمزمه مبهم هستی است
در گوش های بودن
تو را آغوشی خواهم ساخت
به وسعت تردید های دم افزون ...

واپسین روزهای زمستان87

2009-03-12T13:40:00.002+03:30

زندگی مال من است ...
لذت های سکرآور هم آغوشی با روزها و شب های زمستان و احساس خواب آور سرما در زیر پوست ، چون امتداد نقطه چین آواز پرنده های مهاجر در افق های سرخ فام پائیزی ، رو به اتمام می رود .
پائیز من ، زمستان او ، زمستان من ، بهار او و این کشاکش همیشه فصل های نامتقارن ما ...
بودن ، احساس توام با ناسپاسی زیبائی های همیشه که پیش و پس از من ، اندام مشتاق هزاران هزار را در شتاب نگاهشان فشرده اند .
بهار می آید .
طعم شادمانی های کودکانه ، اسکناس های تانخورده وسوسه برانگیز ، بوی لباس های تازه و بینی فروشده در اندرون کفش های نو تا که گوئی باور عید را به ژرفای وجودش شادباش گوید ...
شروع دوباره ، اندیشه های جدید ، رهیافت ها و تعریف های دیگر ، سرشت دگرگون ، خواست ها و خواهش ها و یادهای تازه ...

پنجشنبه 22/12/87

کمترین دانشی که به اجزای پیرامون داریم

2009-02-25T18:10:00.001+03:30

کمترین دانشی که به اجزای پیرامون داریم ، شناخت ماهیت آدمی است . فیزیک دان بزرگی می گوید در جهان تنها حقایقی را باور کنید که قابل اندازه گیری باشند . آدمها حقایق محاط در کالبدی هستند که پیچیدگی های پس از فهمیدن زوایای نهانشان ، داده های جبری نخستین را به چالش می کشند .
یکی از لذت بخش ترین شهوت های زندگی من دیدن حفره های تاریک و عمیق اطرافیان است . بعضی ها مثل سیاه چاله های کهکشانی می مانند که تمام پیش فرض های نخستین را در نیستی زاینده درون خود می بلعند .
زیستن و فهمیدن آدمهای متفاوت توام با خطرهای فراوانی است .

کسانی که سخت ترین احکام را برای خود صادر می کنند و در برابر دیگران اما ، نرم خو و اشک چهره اند .
هرگز کسی چنین به کشتن خود بر نمی خیزد که ایشان به زندگی می نشینند !
دیشب گفتگوهای بی انتهای مان در حلقه ای درگرفت . حدیث بنگ و افیون بود و اعطای درویشی که می نالید : جهان پیر است و بی بنیاد ، از این فرهاد کش فریاد ...
فهمیدن آنگونه که کامو معتقد بود سرآغاز تحلیل رفتن است . افسردگی ، ویرانی ، میل دم افزون به تنهائی ، اشتیاق روزافزون به لودگی ، تغییر بطئی میل سخن گفتن به نیاز شنیدن ، حلقه تنگ دوستی های در حال فروپاشی ، دایره محدود روابط اجتماعی و احتمال نادر یافتن دوستان جدید و ... همه و همه نشانه هایی است از زوایه دید نزدیک به حقیقت اگر نگوئیم منطبق بر حقیقت . این جا که می رسیم بزنگاه انتخاب است . آیا حقیقت مطلق است یا مشمول نسبیت می گردد ؟ در صورت اطلاق اصل مطلق بودن ، آیا تصمیم آدمی در لحظه که بر پایه شعور همان دم نقش می بندد ، همواره دچار نقصان ابدی ناشی از عدم ادراک ازلی حقیقت نمی گردد ؟ و در این صورت درجه اعتبار علوم نظری و دریافت های تجربی بشر چیست ؟ یک تهی جاودان ؟
فلسفه بخشی جدائی ناپذیر از حیات ماست . ( ما یعنی آدمهایی که تنها داشته شان به قول حسین پناهی این است که رنجورند . بر مدار اندیشه می زیند و لابد برای خواننده ای که تا این سطر پیش آمده نیازی به این جمله معترضه نباشد که برای ایشان ، اندیشه اصلی ترین شریان حیات است نه وسیله ای برای طرح موضوعی به نام من و یا شمع جمع خاموشان گردیدن . چه ، تعداد موجودات انسانی که وقت شریفشان ! را صرف این موهومات ذهنی می کنند در تمام اعصار قلیل بوده و قلیل تر می گردد )
گاه که چون دیشبی در زاویه سکوت به ساخت گفتگوهای بی وقفه دوستانم می نگرم باز دچار این درگیری ذهنی می شوم که : فلسفه توجیه بودن ما نیست ؟ و درجه خودباوری و وزن بودن هرکسی متناسب با فن بیان و توان طرح پیچیده تر دیدگاه فلسفی اش نیست ؟!
به تعداد آدمهای روی زمین چشم هایی بر ایوان هستی گشوده اند که از یک نقطه مختصات کیهانی منحصر به فرد به روزگار می نگرند . بگذریم که این چشم ها هر روز و هر ساعت که می گذرد و به قاعده زمانی هر پلکی که می زنند دچار تردید در بنیان های پیشین خود گردیده و نگاه نوین و تکوین گرائی درونشان شکل می بندد . این چنین که می نگری چگونه می توانی بگوئی کیستی و یا لحظه ای در حریم امن باورهای تازه تنیده ات آرام بگیری ؟
این گونه است که هر کس بسته به شرایط پیش از تولد ( کیفیت زندگی والدین و اجداد بی شمارش ) ، حین کالبد تراشی در رحم مادر و بی شمار رویداد و رخدادهای کاملا تصادفی در طول حیات مسلح به حواسش ، از صدر تا ذیل ، از ازل تا ابد و از پیشین تا پسین هر حکایت و روایتی را بازپیرائی می کند و اغلب با اطمینان قاطع و به ندرت مردد ، به دیگر حاملان تصوری به نام هستی واگویه می کند .

لحظه

2009-02-21T13:41:00.002+03:30

کجائی ؟ اینجا

در چه زمانی ؟ الان

تو کی هستی ؟ همین یک لحظه

ردپا

2009-02-21T13:38:00.002+03:30

کوچه باغ های تنهائی من ،
رودهای روان ناآرام ،
و صدای محزون جیرجیرک ها
در هوای حیرت تب آلوده ...

فرجام

2009-02-21T13:08:00.000+03:30

فرجام پیمودن این جاده های سرد ،
خاکستر کدام واژه فریبنده خواهد بود ؟

عشق سالهای وبا

2009-02-21T13:04:00.002+03:30

عشق سالهای وباست ،
گمانم میوه ای خام خورده ای ،
یا شاید دستان لرزانت
به هراسی لذت بخش
گل ممنوعه ای چیده باشد ،
زمستان در راه است
خویش آشنای سالهای دور ،
بی شک سرمای سخت
ریشه های هوس را
چون اسکلت های تاکستان های خشکیده
در دفتر نیستی
رقم خواهد زد

نگاه

2009-02-21T12:58:00.002+03:30

هنوز پچ پچ گام هایم بر گونه های زمین
در پس پرهیب تردیدهای دم افزون ،
جاده های همیشه را
چون نقطه های ناگفتنی ها
مثله می کند .

زمین من ،
سرگردان بی حاصل دشتهای هیچستان .

سواره رود زمان ،
مسافر آینه مکان است ...

نگاه

2009-02-21T12:53:00.003+03:30

خود خواهی ، کنشی است راز آلود که تمام خواهش ها و رنج های بودن را به محاق فراموشی می برد ،
این تنها سلاح ایستادن در زاویه های مرموز...

نگاه

2009-02-21T12:50:00.001+03:30

مرموز ترین زاویه نگاه منی ،
آن جا که سیلاب دلتنگی
در حفره های سیاه بودن
مدفون می شود ...

کوتاه

2009-02-21T12:45:00.003+03:30

باز تو را چه می شود ؟
جان مرا تلاطمی
دست تو باز می نواخت
قلب مرا به اتفاق

هیچ برون نمی شود
زخمه چنگ و عود تو
زخمه بزن
تعب مکن
زهره اشتیاق را

قطعنامه !

2009-01-28T15:53:00.006+03:30

خداوند بزرگ ترین فاجعه دست ساز بشریت است ...
وقتی هست تو نیستی و وقتی که تو هست می شوی او ناچار به گزینش نیستی است .
بودن را گریز و گزیری نیست . نبودن است که قلبی آکنده می طلبد و اندیشه ای فراخ .
من هیچم چون همه چیز را خود را برگزیده ام به رای خویش نه به تابوت قرن ها عادت و توجیه و داستان سرائی نیاکان بی نوایم ...
وقتی که « هیچ کسی » یعنی توده متراکمی از اندیشه و احساس و خاطره که از آیند و روند بی حاصل آدمها و آهنها مصون و به دوری .
هیچی که باشی نه عقده تغییر اقتضائی دیگران را داری ( بعضی وقتها به اقتضای جبر روزگار با دعوت و خوشروئی و اغلب به یاری پروردگار ! به ضرب زور و شمشیر ) و نه جائی برای تغییر در لایه های درونت باقی می ماند .
آداب ادب شاید آن باشد که تیغ داوری نکشیم بر چهره کسی که نمی شناسیمش ...

زمین من !

2009-01-27T09:44:00.004+03:30

زمستان 87 تند و سترون می گذرد .

هوا آلوده است آنقدر که دیدن چهره ساختمان ها از پس قاب پنجره اتاق کارم در طبقه نهم مرکز شهر ، شهوت تنفس را در درونم خفه می کند .

نمی تونم کاری کنم ، مثل همیشه فکر می کنم که چی باید بشم ولی همینجا ایستادم ...

سال پر حادثه ای بود . ازدواج خواهر و برادر ، مرگ زن عمو ...

دوستانم گوئی به صرافتی چون من گرفتارند و خفته خفته را کی کند بیدار ؟
هیچ کس رمق خندیدن و شادی نداره

وقتی می رم سفر احساس می کنم هیچ وقت تو زندگی ام اینقدر به رفتن و فراموش شدن در پیچ و خم جاده های سرد محتاج نبوده ام .

راستی چرا بارون نمی بارد ساعت ها و هفته ها و ماه ها و سال ها ؟ هیچ وقت از حس بارون مثل وقتی که تو صد سال تنهائی 6 سال پیاپی بارید ارضاء نشدم .

خاتمی می آید یا موسوی ؟ نمی دونم .
آه اگر آزادی سرودی می خواند ، کوچک تر حتی ، از گلوگاه یکی پرنده ...

سال هاست تلویزیون نگاه نمی کنم . این روزها بعضی جاها و تو برخورد برخی آدمها احساس می کنم از جریان سیال ( خرده مگیر نازنین ! ) زندگی عقبم !

مادرم دیگه پسرشو تو سی سالگی نمی فهمه ! سالهاست دلم برای نوازش موهام و دود سیگار تو لاله گوشم تنگ شده ...

پول ندارم ! واقعا حالم داره بد می شه . صبحها وقتی بهش فکر می کنم سرم گرم می شه و فکر ...

راستی دلم برای وسوسه های شهوت گونه انتحار تنگ شده .

به تنهائی ابدی خودم پس از نیستی پدر و مادر که فکر می کنم ، تقریبا چشمام بی رنگ می شه ...

راستی من کیستم و از چه رو این سان به خود می لولم ؟ کاش پاسخ ، تنها در مرزهای انتزاعی فلسفه بسنده نمی شد و به آواهای شبانه سرازیر می گشت .

سیگار . وای چه سخت سعی می کنم کمتر هم آغوشت باشم تا که بیشتر به عمق برهنه سینه هایم بگیرانمت ...

ترافیک . کاش نبود . کاشکی ... ولی خوب اینجا ایران است ، صدای ما را از بزنگاه فهمیدن می شنوید !

و اما من ! کاش خوب بشم . باور کن مادر دلم برای اون حسی که بعد از چند روز سرما خوردگی شدید و بی قراری و بی خوابی و ... وقتی اولین لمحه های شفا را در گونه های کبودت لمس می کنی ، تنگ شده . کاش می شد مغزم از این همه گردش و محاسبه و تحلیل و رشک و خواهش و ... های مکرر خلاص می شد . دلم می خواهد بگم : من می خواهم به کودکی ام برگردم ، ولی تو می دونی مادر که اصلا روزگار خوبی نبود . لااقل برای من و تو که می خواستیم ، اما نمی تونستیم کودکانه بازی کنیم و همیشه تو سیلی می زدی ، من گریه می کردم . یه خاله خاله بازی اشکناک برای من و دردناک برای تو ...

نوشتن یعنی چی ؟ قلم من آیا محملی برای گشودن عقده های من نیست ؟ به راستی می توان ذات ادراک خود از آنچه هست را بکر و بی غرض بازگفت ؟ هنر آیا فوران خواهش های دست نیافته و سرمستی کامیابی های این اواخر نیست ؟

بدبینم ! واقع بینی تعبیری بیرونی جز بدبینی نخواهد داشت .

آن شب نخست ...

2009-01-26T12:16:00.004+03:30

شبی که پنجره تنها بود
و تنهایی زاویه باز پنجره بود

شبی که پرده ساکن بود
و سکون سنگینی پرده بی تحرک بود

شبی که آینه تنها بود
و تنهائی انعکاس خالی نور در آینه بود

شبی که کلام رسوا بود
و رسوائی پوچی واژه بود

شبی که صندلی منتظر بود
و انتظار صندلی شکسته بود

شبی که اتاق بی حوصله بود
و حوصله اتاق آبی متروک بود

شبی که من فراموش شده بودم
و فراموشی کودکی بهت زده بود

شبی که مرگ نوزاد بود
و نوزاد فرجام فاصله بود

شبی که ماه زنی حامله بود پشت ابرهای سیاه
و صورت زمین آبستن قطره بود

خاموش

2008-12-02T16:16:00.002+03:30

دامداران با آدمیان زنگوله می بندند

در زنگبار مردان آدمخوار دومینو بازی می کنند

و احساس من در سرمای تا بهمن ، پیشاب می دواند

خاموش

2008-11-25T11:16:00.004+03:30

دل بسته ی خاکم و سر سپرده ی آسمان

کافرتر از خویش

درویشی را سراغ دارم

نان خشک خود در آب می کرد و خدا را در هر لقمه فراوان سپاس می گفت

امشب پایان را پیمان خواهم بست

در دست تیشه ای هست

ریشه را خواهم کند

آنگونه که بر کردم

زمستان 85

2008-11-20T11:25:00.006+03:30

حيرانم از تو بگويم

كه شبهايم را چنين پاسفت كرده اي

يا از خود بگويم

كه روزهايم را چنين مبهوت كرده ام

يا از انديشه هاي فراخ آدمي

كه در فاصله كوتاه هستي و نيستي فراموش گشته است

از مادرم بگويم

كه در اين نيم روز سرد زمستاني

كه دانه هاي سفيد برف بر سينه سرد زمين پنجه مي سايد

با عينك پهن پيرانه نگاه

ملحفه سفيد پتوي مرا رج مي زند

تا شايد نوروز برايم ديگرگونه فصلي باشد

از ترك هاي انار بگويم

كه شعرش در شب كوچه هاي شهر لغزيد و رفت

و شاعرش خنديد و نشست

يا از پسري كه در اصفهان شعر مي سرايد

و راز بزرگ مورچه ها را مي داند

دوباره حيرانم

و اين بار نمي خواستم

واژه بودن را

هندوي حلقه شعرم سازم

تولدی دیگر

2008-03-03T18:04:00.003+03:30

سیاست

2008-03-03T18:02:00.002+03:30

«اگر من يك ديكتاتور بودم و يا اگر يك ديكتاتور با من درباره چگونگی تحكيم قدرت خود مشورت می‌كرد اين نكات را به او توصيه می‌كردم: ‌«تا ميتوانی جامعه مدنی را تخريب و نابود كن. مراكز آموزش و متفكران و انديشمندان جامعه را آزاد نگذار و تا ميتوانی آنها را از بين ببر. اگر می‌خواهی قدرت جبار را حفظ كنی همواره ملت خود را در خطر تهديد خارجی قرار بده. تهديد به جنگ ملت را به زير سلطه ديكتار می‌كشاند. سعی كن كه ملت هميشه از خطر جنگ و خطر قدرت خارجی در ترس و نگرانی باشد. اما يك كار مهم ديگر اين است كه اعتماد در جامعه را تا ميتوانی تضعيف كن. سعی كن كه ملت به هيچ كس اعتماد نكند. اعتماد در جامعه را بايد از بين برد. يك كار مهم ديگر اين است كه مردم تقيه و دو رويه بازی را فضيلت بدانند. سعی كن مردم بجای صداقت و يكرنگی به ظاهر سازی و تظاهر روی بياورند. اين مهم نيست كه در خانه و افكار خود چطور می‌انديشند، مهم اين است كه خود را مذهبی و متقی وانمود كنند.‌»

برگرفته از کتاب سیاست نوشته ارسطو !!!

خنده و فراموشي

2008-03-03T17:51:00.001+03:30

تا جوان بودم از خنده غافل بودم، بعدها که چشمانم بازتر شد و حقيقت را ديدم به خنده افتادم و همچنان مي خندم .

(کي ير کگور)

در خنده، فراموشي و رهايي تواماً و يکجا شکل مي گيرد. زمان ولو به صورت کوتاه مدت از سير يکنواخت و کسالت آورش خارج مي شود. وقفه يي کوتاه در روزمرگي حاصل آمده تا به عبارتي گسست رخ دهد، اما نه گسست در ادامه و تقويت پيوستگي که لازمه سير خطي تاريخ است. بلکه چندگانگي روان که روايت يگانه را نيز به چالش مي گيرد. بنابراين خنده بخشي از جهان شيزوفرنيک مي شود که در آن گفتار تکه تکه شده براي لحظاتي هم که شده گفتار پيوسته را مرعوب مي کند.مساله تماماً بر سر به چالش کشانيدن پيوستگي و ديدگاه خطي است. اين کار به وسيله خنده صورت مي پذيرد، در خنده به جاي کلام ابعاد تن است که به حرکت درمي آيد تا که روايت رسمي و اتوريته کلام را انکار کند. در اينجا «لحظه» اهميتي افزون پيدا مي کند چون در لحظه خنده رخ مي دهد يا در لحظاتي در مقياس زمان مي خنديم. يعني در لحظاتي از رهاشدن از سنگيني و خفقان پيوستگي زمان است که خنده شکل مي گيرد و از اين نظر همواره در وضعيت اپوزيسيون قرار دارد چون خنده روايت غالب نيست. مفهوم لحظه و توقف در آن نيز در عين حال طغيان عليه زمان خطي است. مقصود از توقف در لحظه در واقع در «حال» زندگي کردن است «حال»يي که بدون تامل در گذشته و بدون قرباني کردن حال در آينده، به خودي خود جالب تلقي مي شود. با اين همه خنده محصول فراموشي است، بدون فراموشي نمي توان به خنده درآمد و قهقهه زد. اما خود فراموشي محصول جابه جايي چشم انداز است. ثابت ماندن چشم انداز براي مدتي طولاني منجر به ايجاد متافيزيک (باور قوي) مي شود که سنگيني آن امکان تحرک را سلب مي کند (منظور از امکان تحرک تغيير چشم انداز است).هر چشم انداز داراي يک مرکز ثقل است که با تغيير در چشم انداز، مرکز ثقل نيز تغيير مي کند. منظور از مرکز ثقل آن ستون اصلي يي است که تمامي باورها در آن چشم انداز بر اساس همان مرکز ثقل ايجاد و توجيه مي شود. بنابراين با تغيير در چشم انداز، مرکز ثقل نيز تغيير مي کند و به تعداد چشم اندازهاي متنوع، مراکز ثقل متنوع شکل مي گيرد. مرکز ثقل را مي توان همان حقيقت در نظر گرفت. هنگامي که حقيقتي متکثر شد اين به آن معنا خواهد بود که ديگر حقيقتي وجود ندارد و بنابراين موضوع «ارزش ثابت» منتفي مي شود.بدين سان ما با يک نسبي گرايي به معني شيوع ارزش هاي متنوع مواجهيم که باب پيوستگي و يکپارچگي در تاريخ را که متکي بر روايت کلان است، مي بندد. در اينجا خطي بودن مدرنيسم به عنوان نظري غالب به چالش کشانده مي شود و خنده در تقابل با مدرنيسم خود را با نسبي گرايي پست مدرن هماهنگ تر مي بيند. در پست مدرنيسم جهان خطي به پايان مي رسد. گذار از مدرنيسم به پست مدرنيسم به معناي گذر از زمان خطي به زمان دوراني (تکراري) نيز هست. مقصود از زمان دوراني «تکرار بازي» است. اين بازي تکراري همان چشم اندازهاي متکثر است که با وقفه تکرار مي شوند و هرگونه باور ثابت (تکيه بر چشم انداز ثابت) و جوهر را انکار مي کنند. هنگامي که از همه چيز ارزش زدايي شود اين به آن معنا نيز خواهد بود که همه چيز به سطح و تصوير تبديل مي شود يا به عبارت ديگر نمايش اهميت افزون مي يابد. در نمايش بازيگران نقش هاي متنوع و گاه متضادي را ايفا مي کنند. اين ايفاي نقش ماوراي ارزش گذاري (چشم انداز ثابت) است که رخ مي دهد. بدين سان بازيگران نقش بازي مي کنند. بدون آنکه نقش خود را جدي بگيرند و بدون آنکه براي مدتي طولاني در نقش ثابت (چشم انداز ثابت) قرار بگيرند زيرا اين خود بازي کردن است که اهميت دارد و تکرار مي شود. اکنون چه کسي مي تواند بخندد؟ آن کس مي تواند بخندد که به تعبير نيچه بر بلندي ايستاده است. مقصود از بلندي ارتفاع است. ارتفاع ايجاد فاصله مي کند، به تعبير ديگر ارتفاع همان فرارفتن از موقعيت زماني و مکاني است که در واقع نام ديگر فراموشي است، زيرا در پيوستگي زمان و مکان گسست ايجاد مي کند. نيچه در بخش سوم کتاب چنين گفت زرتشت گويي در پاسخ به همين مساله است که با لحني مسيح گونه مي گويد؛ «... چه کسي در ميان شما هم مي تواند بخندد و هم عروج کرده باشد؟ آن کس که بر فراز بلندترين کوه ايستاده است، خنده مي زند بر همه نمايش ها و جدي بودن هاي حزن آور».1 بدين سال خنده با فراموشي و سطحي بودن (تعدد چشم اندازها و نفي جوهر ثابت) ارتباط پيدا مي کند. مثال مشهوري از شوپنهاور که ارتباط مناسبي با اين بحث پيدا مي کند مي تواند جالب به نظر آيد. از نظر شوپنهاور شيزوفرني (پراکندگي) با بيشترين ميزان فراواني در ميان بازيگران رخ مي دهد زيرا از نظر او اين جماعت (بازيگران) بسيار بد از حافظه شان مدد مي گيرند بدان علت که بازيگران بنابر موقعيت شغلي که دارند هر روز مي بايستي در يک رل ايفاي نقش کنند و دفعه ديگر در موقعيت و رلي متفاوت. بنابراين چشم اندازها دائماً تغيير پيدا مي کند. بدين صورت است که حافظه تخريب مي شود و تخريب حافظه يعني از بين رفتن پيوستگي و توالي امور. جالب هم آن است که شوپنهاور نشانه سلامت فکر را به ياد آوردن حافظه به معني پيوستگي ذهن قلمداد مي کند. او در تشريح جنون آن را رشته گسيخته حافظه در نظر مي گيرد. يعني در پريشان گويي (از آن به جنون تعبير مي کند) نوعي عدم پيوستگي وجود دارد زيرا نشانه سلامت واقعي ذهن همانا به ياد آوردن و فعاليت مداوم حافظه است. اکنون شايد بهتر بتوان جايگاه خنده را دريافت. خنده در کانون گسيختگي و چندپارگي جهان قرار مي گيرد حتي خنديدن ما به موقعيت هاي خنده آور ناشي از آن است که در کار جهان خرق عادتي صورتي گرفته و آن چيزي که قاعدتاً مي بايستي محقق شود، انجام نگرفته و مثلاً سوژه يي «خارج از نت» نواخته است به اين ترتيب خنده به مثابه يک شوک، خواب پيوسته جهان کهنه و يکنواخت را به کابوس مبدل مي کند. بيهوده نيست که خنده در جهان کهنه همواره با ديوانگي (جنون) و در تقابل با حافظه تعريف مي شده است، اين مساله صرفاً اختصاص به افلاطون نداشته است حتي در لالتيا ويستارا معروف ترين داستان زندگي بودا شاکياموني، اين گونه آمده است که «درست در آن هنگام که او (بودا) زاده شد، در سراسر گيتي هر آن که بيمار بود شفا يافت، هر آن که کور بود، ديد. هر آن که کر بود، شنيد و هر آن که ديوانه بود «حافظه اش» را باز فراچنگ آورد.» اين ديوانگي و در عين حال ناشي از سرشاري ذهن و استعلاي آن نيز است. خنده با اين تعبير به نظر مي رسد که به خصوص در نيچه جايگاه اصلي خود را پيدا مي کند. در همين رابطه است که ژرژ باتاي ميراث دار مستقيم نيچه در ارتباط با موقعيت خنده در انديشه نيچه حرف نهايي را مي زند. او مي نويسد؛ «نيچه حتي تا آن اندازه پيش رفت که از چشم انداز حقيقت فلسفي بيشترين ارزش را به انفجار خنده داد (باشد که هر حقيقتي که شما را به خنده نينداخته است حداقل براي يک بار هم که شده به عنوان خطا انگاشته شود). با اين همه درست است که تمايل مخالف اين عقيده نيچه دست بالا را به دست آورد و خنده يا بيان بي رحمانه بي ارزش بودن قلب، همراه حقيقت تبديل به چيزي متعالي بي وزن و رها شده ».2 مساله فاصله (ارتفاع) براي خنديدن براي نيچه اهميت اصلي را دارد زيرا فاصله دنياي سوژه را از دنياي ابژه جدا مي کند اما اين فاصله همچنين نگاه از بالا به پايين است در آنجا آفرينندگي (خلاقيت) با خنده ممزوج مي شود و به خنده بعدي عميق تر مي دهد که با خنده توده متمايز و متقابل مي شود. جهان جداي سوژه از ابژه همچنين جهان «دکنستراسيون» (واسازي) deconstruction نيز است. در دکنستراسيون سوژه بر ابژه منطبق نمي شود و از اين نظر اساس خنده و چندپارگي نيز است از طرفي ديگر فاصله ميان اين دو (سوژه با ابژه) هرگونه تقارني را زير سوال مي برد و بر همين مبنا است که خنده ويژگي دنياي ناپيوسته و نامتقارن است و همچنين به همين دليل است که با جهاني پست مدرن منطبق تر است.

نوشته نادر شهریوری

یادآوری یک شعر کهنه

2008-02-27T18:28:00.002+03:30

چشمانت را بر انحناي حقيقت مماس كن
در من اقيانوسي است
كه تلالوات را چونان ستبر موج پژواك مي كند

گام هايت را ديگرگونه آغاز كن
در من خورشيدي است
كه بر كوچه هاي بي خويشيت مي تابد

دستانت را از آستين به در كن
در من آتشي است
كه بر سرماي بودنت تازيانه مي زند

آوازت را فاتحانه ساز كن
در من بغضي است
كه نجوايت را به وسعت اندوه اشتياق
بر خوابهاي سترون فرياد مي كشد

واژه هايت را چاه نيمه كن
در من واحه اي است
كه تا دستهاي لوت تشنه است

در من بيدار شو روياي نيمه شب
با من سكوت كهنه اي است
با من شكوه خفته اي است

یک نوشته کهنه ...

2008-02-27T18:12:00.003+03:30

عشق دهنده و بزرگي آفرين است
چگونه است كه آدمي به اسرار خوف ناك دورن خود پي مي برد ؟
عشق ويران گر است
عشق حجاب بين پندارهاي ساده آدمي را ويران مي سازد و پهنه بي انتهاي بودن را به روي او مي گشايد
هميشه با اين باور زيسته ام كه تا هنگامي كه عشق به وجودي را در درونت تجربه نكرده باشي تنها تصويري ساده از تنهائي خواهي داشت اما پس از آن به ماهيت واقعي تنهائي خود و مرزهاي بي انتهاي بي خويشي پي مي بري
كسي كه عشقش به درونت راه مي برد به تو مي آموزد كه تحمل عظيم تنهائي چقدر با ورود او دشوار مي گردد
زندگي آميزه اي است از مفاهيم متناقض و عشق اوج نمايش واقيتهاي غير قابل تصور است
تحمل كن
همين
ضمنا جايي فهميدم كه هر انساني مي بايد بار تنهائي اش را خود به دوش كشد
مفهوم تكان دهنده اي است
اما من باورش كردم و در خلال اين باور رنج عظيم زايمان شخصيت جديد خودم را درد كشيدم

سایه های تردید لابلای خطوط نانوشته زندگی من ...

2008-02-27T17:01:00.002+03:30

در نوشتن وسوسه ای است که مرزهای تشنگی را سیراب می کند آنگاه که یقین می داری که رنجهای بودن را به کتیبه های جاودانگی می سائی . جان کلام ؛ همیشه در سر داشتم که محفلی شیشه ای برای گفت و شنودهای بی انتهای خود با دوستان اندکم داشته باشم و این شاید آغازی باشد برای ثبت دلتگی های بی شمار زندگی من و شما که تنها یک بار در بازه بی انتهای زمان با هم خواهیم آزمود ... ریشه های تنهائی و اندوه بودن اندازه های حضورم را همچون خوره می جوند و این نه سیاه بینی که روشنی دردناک واقع بینی است . سپاس که مرا خواهید خواند و سپاس که دفتر مشترک مان را خواهید سرود . بی تو این دفتر خالی ، تا چند ، تا چند ورق خواهد خورد ...