۱۳۸۸ آذر ۱۱, چهارشنبه

تنهائی ابدی

تنت ، تقدیم موران خاک
که پهنای سینه های هزار لب بوسیده ات را ، انتظار می کشند .
شیار بی تاب لبانت
تحفه لاشخوران هزار لاشه دریده ،
اندوه جاودانگیت را اما
بر هجوم جنون دیرینه ام بسپار ،
تا تنهائی ابدی انسان را فریاد کنم ،
از این گونه بر تارک ام زخمه زن ...

اردیبهشت 86
23-5-2007

هیچ نظری موجود نیست: