نگاه

هنوز پچ پچ گام هایم بر گونه های زمین
در پس پرهیب تردیدهای دم افزون ،
جاده های همیشه را
چون نقطه های ناگفتنی ها
مثله می کند .

زمین من ،
سرگردان بی حاصل دشتهای هیچستان .

سواره رود زمان ،
مسافر آینه مکان است ...